“Αν η βελόνα δείξει «χάος»” – Αρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Γράφει ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ – ΠΗΓΗ: Realnews

Η βελόνα των προτιμήσεων που εκφράζουν οι πολίτες, όσοι τουλάχιστον απαντούν στις δημοσκοπήσεις, έχει κολλήσει. Κατά πλειοψηφία, οι περισσότεροι δεν εγκρίνουν «κανέναν» για την πρωθυπουργία, αλλά όταν κρίνουν εν τοις πράγμασι, προτιμούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το νεότερο, στα όρια του παραδόξου, το αποκάλυψε μια τελευταία μέτρηση: όταν πρέπει να κρίνουν την εναλλακτική, πέραν του σημερινού πρωθυπουργού (που συνεχίζει να τον εμπιστεύεται το 30%), δείχνουν το «χάος» (κατά 42%). Ακόμη και όσοι θέλουν να αποφύγουν το πραγματικό δίλημμα, λένε κάτι «άλλο» (κατά 28%)!

Δεκαπέντε χρόνια μετά το πραγματικό χάος που προκάλεσε η δημοσιονομική κατάρρευση (που μπορούσε να έχει αποφευχθεί). Δέκα χρόνια μετά το τραπεζικό χάος (που προκλήθηκε κατ’ επιλογήν). Πέντε χρόνια μετά την πανδημική καταστροφή (νέο, αλλά αναπόφευκτο χάος). Και όμως, μια αναπάντεχα μεγάλη μερίδα συμπολιτών εμφανίζεται πρόθυμη να αντιμετωπίσει ένα ακόμη χάος, προκειμένου να πραγματωθεί μια ολοένα και δημοφιλέστερη αλλαγή στην κεφαλή της διακυβέρνησης.

Αβυσσος η ψυχοσύνθεση των πολιτών. Προφανώς δεν έχουν κατά νου με τι θα μοιάζει το «χάος», την έλευση του οποίου αψηφούν οι τόσο τολμηροί μεταξύ μας.

Να σημειώσω κατά πρώτον πως οι πολίτες, που έχουν πλέον «μάθει» να κατευθύνουν με τις απαντήσεις τους τις έρευνες γνώμης, όπως και την ανωτέρω της εταιρείας «Interview», διαπιστώνουν πως σε τελευταία ανάλυση αυτό που ζούμε δεν διαφέρει και πολύ από το χάος που μπορεί να προκαλέσει μια κάλπη που δεν θα βγάλει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ολοι, λίγο-πολύ, διαπιστώνουν ότι η καθημερινότητά τους δηλητηριάζεται από χαοτικές καταστάσεις. Στον διεθνή περίγυρο, το δόγμα Τραμπ, ο πόλεμος της Ρωσίας, οι σκοτωμοί στη Μέση Ανατολή, η «αυτοκρατορική» ισχύς της Κίνας, οι αυτοκρατορικές ιαχές Ερντογάν, η εγγύτητα της τρομοκρατίας. Στα δικά μας,, η ακατέβατη ακρίβεια, το υδατικό στρες, τα καθημερινά εγκλήματα κατά της ζωής, ο τυφλός θυμός των παιδιών, η χαοτική διαχείριση τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, ακόμη και η ζούγκλα των δρόμων. Ολα θυμίζουν ότι το χάος είναι ήδη μέρος της ζωής μας.

Γιατί λοιπόν να φοβηθούν το ενδεχόμενο χαοτικής πολιτικής αναταραχής; Μάλλον ως ευκαιρία το βλέπουν. Εξάλλου, εκείνοι που απεύχονται το χάος είναι οι ίδιοι, όπως το δείχνουν όλες οι μετρήσεις, με εκείνους που αντιμετωπίζουν θετικά ή μάλλον θετικά την προοπτική να ανανεώσουν τελικά την εμπιστοσύνη τους για τρίτη φορά στον πρωθυπουργό.

Γι’ αυτό άλλωστε και αυτός φροντίζει, με στρατιωτική πειθαρχία, την παρουσία του και στην πιο απίθανη δημόσια εκδήλωση. Εκφωνεί ομιλίες, ακόμη και όταν δεν έχει «νέα ευχάριστα να πει». Μάλλον δεν κατάλαβε τι εννοούσε ο εκδημήσας ποιητής όταν παρότρυνε τον Εξάγγελο πως «καλύτερα να μη μας πει κανένα». Το κάνει όμως για να καλλιεργεί συνεχώς διλήμματα τα οποία, όσο θα πλησιάζει η ώρα της κάλπης, θα γίνονται προφανώς πιο απειλητικά. Τονίζει εμμέσως το χαοτικό κενό της αντιπολίτευσης.

Το εκλογικό σώμα όμως δείχνει πως το χάος που αντιμετωπίζει είναι αυτό που το καθοδηγεί σε χαοτική αδιαφορία για τις επιπτώσεις μιας χαοτικής ψήφου. Αν ο πρωθυπουργός δεν καταφέρει να πείσει ότι έχει τις λύσεις και αν, κυρίως, δεν πείσει πως διαθέτει αυτός και όχι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, τη μοναδική ρεαλιστική συνταγή επιτυχίας, δεν θα υπάρξει ανάχωμα.

Είναι παρατραβηγμένο να θεωρούμε υπαρξιακή απειλή την απώλεια αυτοδυναμίας ενός κόμματος, όσο μπροστά και αν βρίσκεται από τα υπόλοιπα κόμματα. Σε πάρα πολλές, σημαντικές και προοδευμένες, ευρωπαϊκές χώρες, η σύμπηξη συνεργασιών μεταξύ κομμάτων, η συγκυβέρνηση δηλαδή, δεν οδηγεί στο χάος, αλλά αποτελεί πολύ συχνά κανόνα διακυβέρνησης.

Σουηδία, Γερμανία, Ιταλία, Αυστρία, Ισπανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ιρλανδία είναι μερικά, μόνον, από εκείνα τα κράτη που κυβερνώνται χωρίς «αυτοδυναμίες», χωρίς να περιέλθουν σε χάος. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα η συνεργασία ήταν χειροπιαστά επωφελής για τις χώρες που το δοκίμασαν. Διάσημη υπήρξε η συνεργασία του Χανς Ντίτριχ Γκένσερ αρχικώς με το σοσιαλδημοκρατικό SPD και στη συνέχεια με τον χριστιανοδημοκράτη Χέλμουτ Κολ, που τελικά κράτησε από το 1982 ως το 1998. Ακόμη και οι συγκατοικήσεις Μιτεράν – Σιράκ, Μιτεράν – Μπαλαντίρ και Σιράκ – Ζοσπέν ήταν επιτυχημένες και σίγουρα καλύτερες από το σημερινό γαλλικό «χάος».

Αλλά, για να μην πηγαίνουμε μακριά, στην πιο δύσκολη στιγμή, στα πρόσφατα δικά μας πράγματα, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου πέτυχε τη μεγάλη διάσωση και έφερε γρήγορα τα πράγματα σε λογαριασμό. Ακόμη και η παρά φύσιν συνεργασία Τσίπρα – Καμμένου εξελίχθηκε πολιτικώς ομαλά, αν και με βαρύ οικονομικό κόστος.

Αν πράγματι πιστεύει στις πρωθυπουργικές ικανότητές του, δεν έχει λόγο ο Κυριάκος Μητσοτάκης να φοβάται μήπως δεν του προκύψει απόλυτη πλειοψηφία, εξέλιξη που αυτή τη στιγμή θεωρείται σίγουρη. Μην ξεχνάμε ότι οι εκλογικοί εκβιασμοί είναι αυτοί που κατά κανόνα σκόρπιζαν το χάος στην πολιτική ζωή του τόπου.